Karolina Wyrwał
Karolina Wyrwał (PL/DE) – performerka, choreografka, aranżatorka ciał i obiektów w przestrzeni. Absolwentka Northern School of Contemporary Dance w Wielkiej Brytanii (BA Performing Arts) oraz Artist Training – Performing Arts na Universität der Künste w Berlinie. Tworzy na styku performansu, choreografii i instalacji. Każdy detal ma wagę złota. Przejrzystość przestrzeni, napięcie wizualne i celowa prostota prowadzą proces twórczy. Ruch nie jest oddzielony od myślenia wizualnego – funkcjonuje jako składnik zaaranżowanego świata, w którym każda forma, światło i obiekt mają swoje miejsce, a ciało wkracza, wprowadzając element gry. W swojej karierze scenicznej współpracowała m.in. z Cie. Toula Limnaios, Polskim Teatrem Tańca, Thikwa Theater, Tanztheater Global, a także z choreografami takimi jak Ohad Naharin, Vanessa Hask, Jacek Przybyłowicz, Shobana Jeyasingh i Be van Vark. Razem z Marcinem Motylem Karolina współtworzy kolektyw SPEKTRAKALIMOTO, w ramach którego powstały instalacje ruchowe Fractal, Abyssal Aurora i Haphazard – przesunięte światy o własnej, nieoczywistej logice, balansujące między absurdem, dziwnością i fizycznym doświadczeniem obecności. Wspólnie z artystą muzyki elektronicznej BLACKPITCH realizuje projekty wideo, odpowiadając za koncepcję wizualną, produkcję i ruch (Divebomb, End Effect, Rollcall). Filmy były prezentowane i nagradzane na międzynarodowych festiwalach, m.in. Odense International Film Festival, OnArt (PL) i Mending The World Artsitefest (Turyn). End Effect stał się częścią globalnej kampanii Fundacji WHY „Why Plastic”. Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Culture Moves Europe – Goethe-Institut, Departamentu Senatu ds. Kultury Berlina oraz KPO dla Kultury.
fotografia: Horka
More Units Than Meaning (M U T M)
„More Units Than Meaning” to krajobraz nadmiaru. Performans bez fabuły i bez jednej odpowiedzi – doświadczenie zbudowane z napięć, przerw i błędów. Dwa ciała poruszają się w przestrzeni niczym elementy wadliwego mechanizmu, zawieszone pomiędzy kontrolą a utratą ciągłości. Fragmenty intensywnego ruchu przechodzą w ciszę, bezruch, fizyczne wyczerpanie. W tych pęknięciach pojawia się glitch – moment, w którym ciało przestaje być narzędziem produkcji. Zaczyna funkcjonować na własnych zasadach. W świecie oceniającym życie w kategoriach użyteczności, a nie sensu, ciało staje się miejscem oporu. Nie potrafi w pełni się dopasować. Czasami odmawia współpracy. Zaczyna działać poza logiką produktywności. Ten moment – błąd, przeciążenie, utrata sensu – staje się przestrzenią artystycznej eksploracji. Performans funkcjonuje w rzeczywistości przeciążonej bodźcami, w której reakcja wyprzedza refleksję. Znaczenie rozpada się na jednostki ruchu, dźwięku i obrazu.
warstwa dźwiękowa: Paul Tinsleyprojekcje live + performance: Marcin Motyl
_________________________
tekst alternatywny:
Portret kobiety na ciemnym tle. Ma jasne, proste włosy do ramion z krótką grzywką i patrzy prosto w obiektyw z poważnym wyrazem twarzy. Ubrana jest w czarny, top. Na głowie ma kapelusz z szerokim rondem wykończonym futrzanym materiałem w brązowych odcieniach. Po prawej stronie widoczny fragment drewnianej ściany.
