ZAMEK Culture Centre

Klaudia Hartung-Wójciak | all my dead sweethearts


SERIA LAMENTACYJNYCH UTWORÓW PERFORMATYWNYCH

all my dead sweethearts” – to seria lamentacyjnych utwórów performatywnych na skargi, zawodzenia, narzekania, afektywne żądania i tęsknotę. To namiętna praktyka polityczności głosu w całym spektrum jego akustycznych i cielesnych możliwości. Partytury poszczególnych performansów, powstały na podstawie wywiadów przeprowadzonych z osobami mieszkającymi w Poznaniu i Emilii-Romanii (Włochy) w 2024 roku. Balansując między realnym a wyobrażonym, dokumentalnym a melodramatycznym „all my dead sweethearts” stanowi zapis obsesyjnej potrzeby opłakiwania i bycia opłakiwanym, a także namiętnego powtarzania zasłyszanej skargi i wspólnej tęsknoty.

Lament jest głosem słabych, wypowiedzeniem skargi, żalu, oczekiwań i tęsknoty, balansuje on między indywidualnym a społecznym. Jego siłą jest inicjowanie nietypowych form solidarności i osobliwych wspólnot. Żałosny język może wydawać się bezcelowy, czy też fetyszyzujący, to, co utracone. Może też być destrukcyjny, a emocjonalne zaangażowanie inicjatorki lamentu (osób inicjujących lament) wątpliwe merytorycznie. W historii znajdziemy jednak kobiece lamenty, stanowiące zagrożenie dla ładu społecznego, efektywne i wywrotowe, m.in. greckie goos, XVI-wieczna kobieca sztuka lamentacyjna w Irlandii, lament Orfeusza, śmierć Doroty z Nowego Targu, śmierć Mahsy Amini i wywołane nią masowe protesty w Iranie.

Czym może być dziś współczesny lament? Dlaczego szczególnie teraz potrzebujemy reanimacji sztuki lamentacyjnej? Dlaczego należy lamentować zawsze i wszędzie?

CZAS I MIEJSCA EMISJI

g. 17.30 | all my dead sweethearts II

III piętro CK ZAMEK (zbiórka przy windzie)

czas trwania: 20 minut


g. 18.30 | all my dead sweethearts I, III, IV

Dziedziniec Różany, Sień Przejazdowa

czas trwania:  60 minut

REALIZACJA

koncept, reżyseria, performans: Klaudia Hartung-Wójciak
współpraca researchowa, performans: Małgorzata Biela
kostium, performans: Hanka Podraza
reżyseria światła, performans: Jędrzej Jęcikowski
muzyka: Piotr Peszat, Hildegarda z Bingen
​kozioł biały, kozioł czarny, performans: Olga Lauba
shake i drżenie: Weronika Podkowska
performans: Puma Penelopa
współpraca produkcyjno-artystyczna, performans: Michał Surówka
chór: Brygida Sawicka-Stępińska, Kamila Tracewska-Mikołajczak, Karolina Piesik
współpraca produkcyjno-artystyczna i kuratorska: Jagna Domżalska, Kamil Mizgala
współpraca researchowo-artystyczna i terenowa: Jakub Hartung-Wójciak
konsultacja językowa: Alicja Kozłowska
produkcja: Centrum Kultury ZAMEK w Poznaniu
wideo: Krystian Daszkowski, Igor Jan Zieliński

_________________________
tekst alternatywny:
Grafika na podstawie fotografii ukazującej siedzącą na ziemi osobę w długich włosach, patrzącą w kierunku widza. Zdjęcie wykonane od góry, prześwietlona twarz. Po prawej stronie od postacie leży na plecach martwa wrona siwa. Wokół noc. Na fotografię nałożone jasnoróżowe napisy: „KLAUDIA HARTUNG-WÓJCIAK”, poniżej czcionką przypominającą gotycką „all my dead sweethearts”, i znów prostym fontem „seria lamentacyjnych utworów performatywnych”.

This website uses cookies

If you want to accept only necessary cookies or adjust your consent for analytics or marketing cookies (which are not essential), make your selection below and click "Allow selected" Check Privacy policy for more information

Events

Date
Categories
Participants